1. คุณพ่อ / ว.วินิจฉัยกุล

1. คุณพ่อ / ว.วินิจฉัยกุล — เรื่องที่ 1 January 2019 ชื่อเรื่อง – คุณพ่อ ผู้แต่ง – ว.วินิจฉัยกุล สำนักพิมพ์ – ว.วินิจฉัยกุล จำนวนหน้า 24 หน้า ราคา 20 บาท พิมพ์ครั้งที่ 1 นิตยสารศรีสัปดาห์ ฉบับวันที่ 7 สิงหาคม 2507 นำมารวมเป็นอีบุ๊กที่ MEB เมื่อ 2 พฤษภาคม 2561 ตัวละคร ปิงปอง (ปอง) อายุ 9 ขวบ รีวิวหลังอ่าน จริงๆ ตามหาโจทย์คุณพ่อไม่ได้สักที 555+ แล้วในกองดองมีโจทย์นี้ให้ตามหามาอ่าน พอเจอเรื่องนี้ในพี่เมพ และเห็นชื่อคนแต่ง เราเลยใช้แต้ม The1Card แลกไปเลยจ้าา จริงๆ จะซื้อช้อปช่วยชาติ…

49. แก้วตา / ว.วินิจฉัยกุล

49. แก้วตา / ว.วินิจฉัยกุล — เรื่องที่ 8 April 2018 ชื่อเรื่อง – แก้วตา ผู้แต่ง – ว.วินิจฉัยกุล สำนักพิมพ์ – ทรีบีส์ จำนวนหน้า 106 หน้า ราคา 80 บาท พิมพ์ครั้งที่ 7 พฤษภาคม 2558 คำโปรย เพลินอยากให้แม่กับพ่อรักเพลินมากกว่าพลอย พลอยก็อยากให้พ่อแม่รักพลอยมากกว่าเพลิน มิไยที่พ่อกับแม่จะบอกว่ารักเท่าๆ กัน แต่สาวน้อยทั้งสองก็ไม่มั่นใจ จึงต้องหาเรื่องทดสอบกันคนละตุ้บคนละตั้บอยู่เสมอ ตัวละคร เพลิน พลอย รีวิวหลังอ่าน บังเอิญเจอเล่มนี้ตรงส่วนหนังสือมาใหม่ของ TK Park ตอนแรกเราก็แค่อยากรู้ว่าเป็นเรื่องอะไร เลยหยิบออกมาดู พอเห็นปกแล้วเห็นชื่อ “ว.วินิจฉัยกุล” นั้น ข้าพเจ้าก็หยิบมาเข้ากองดองยืมอ่านทันที เล่มนี้เป็นวรรณกรรมเยาวชนเล่มบางๆ ที่อ่านสนุกดี แม้ยุคสมัยจะเปลี่ยนไป แต่เรื่องราวที่พบเจอในเรื่องก็ยังล้ำสมัยไปได้อีก อ่านแล้วชอบมากเลยแหละ ประเด็นที่ชอบมากๆ น่าจะเป็นประเด็นที่พ่อแต่งงานกับแม่…

97. ไร้เสน่หา / ว.วินิจฉัยกุล

97. ไร้เสน่หา / ว.วินิจฉัยกุล — เรื่องที่ 2 September 2017   ชื่อเรื่อง – ไร้เสน่หา ผู้แต่ง – ว.วินิจฉัยกุล สำนักพิมพ์ – เพื่อนดี จำนวนหน้า 344 หน้า ราคา 210 บาท พิมพ์ครั้งที่ 4 ตุลาคม 2547 คำโปรย ชีวิตคนน่ะไม่ได้อยู่ได้เฉพาะความรักความใคร่เท่านั้น เราก็ควรจะอยู่ได้ด้วยความเมตตาต่อคนอื่นโดยทั่วๆไปด้วย มันก็เป็นความรักชนิดหนึ่ง สำคัญที่สุดคือเราต้องรู้จักรักตัวเอง อย่าทำร้ายตัวเองด้วยการหาความทุกข์มาใส่ตัว อะไรที่ทุกข์ก็ตัดๆ มันไปเสียบ้าง อย่าไปปักอกปักใจนัก ชีวิตเรามันสั้นนัก ….เนตรนลินหวังว่านงรามคงจะเข้าใจว่าความรักที่นงรามมีสิทธิได้นั้นคืออะไร ไม่ใช่ความหลงงมงายที่เคยวิ่งตามหามาตลอดชีวิต และไม่ให้อะไรนอกจากความทุกข์ทรมาน… ความทุกข์ทรมานที่พยายามโยนไปให้คนอื่นได้รับแทนนั้น ที่จริงแล้วไม่มีใครรับแทนได้เลย แม้แต่คนเดียว เพราะมันอยู่ในใจตลอดเวลา จะขว้างจะโยนอย่างไรก็เหมือนขว้างงูไม่พ้นคอ อย่างไรเสียมันก็ฉกกัดอยู่จนล้มลงไปนั่นเอง เพราะนงรามกอดมันไว้แนบอกตลอดมา เลี้ยงมันเอาไว้ด้วยความยึดมั่นหวงแหน ไม่ยอมเข้าใจแม้แต่น้อยว่ามันคืออสรพิษ แม้มีคนพยายามจะช่วยกำจัดพิษของมัน คนแล้วคนเล่า ก็กลับเห็นว่าเขาเป็นศัตรูไปหมด แล้วใครจะช่วยได้จนกระทั่งเมื่อสายเกินไป…