25. My Sunshine แสงตะวันกลางใจ (何以笙箫默 — รอรักกลับมา) / กู้ม่าน (顾漫)

on

25. My Sunshine แสงตะวันกลางใจ (何以笙箫默 — รอรักกลับมา) / กู้ม่าน (顾漫) เขียน เมธิรา แปล — เรื่องที่ 7 March 2017

My Sunshine แสงตะวันกลางใจ (何以笙箫默 --- รอรักกลับมา) / กู้ม่าน (顾漫)

 

ชื่อเรื่อง – My Sunshine แสงตะวันกลางใจ (何以笙箫默 — รอรักกลับมา)
ผู้แต่ง – กู้ม่าน (顾漫) เขียน เมธิรา แปล
สำนักพิมพ์ – อรุณ
จำนวนหน้า 292 หน้า
ราคา 265 บาท
พิมพ์ครั้งแรก กุมภาพันธ์ 2560

คำโปรย

เจ็ดปี! นานเหลือเกินที่ไม่ได้พบกัน
จ้าวโม่เซิงเพิ่งเดินทางกลับจีนหลังจากใช้ชีวิตอยู่ที่อเมริกาหลายปี
ขณะจับจ่ายซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่ง
เธอก็ได้พบกับคนสองคนที่ทำให้เธอพ่ายแพ้ จนต้องหนีเตลิดไปต่างประเทศ

เหออี่เชิน…คนที่เธอรัก
เหออี่เหมย…เพื่อนรัก และเป็นน้องสาวไม่แท้ของคนที่เธอรัก
จากที่เคยคิดว่าจะต่างคนต่างอยู่แม้ใจจะโหยหาและเจ็บปวด
แต่ท่าทีเย็นชาวาจาเชือดเฉือนที่เขาทำกับเธอ ทำให้เธอสงสัย
เพราะคนที่เอ่ยปากไล่ให้เธอไปไกลๆ คือเขาไม่ใช่หรือ

ความทรงจำที่สวยงามและเจ็บปวด ถูกรื้อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง
แสงตะวันที่อบอุ่นส่องสว่างในอดีตนั้นจะกลับมาเยียวยาหัวใจที่บอบช้ำของคนสองคนได้หรือไม่

ตัวละคร
จ้าวโม่เซิง อายุ 19-20 ปี ⇒ 27 ปี
เหออี่เชิน อายุ 20-21 ปี ⇒ 28 ปี

รีวิวหลังอ่าน

กลายเป็นติ่งนิยายกู้ม่านไปเต็มๆ แม้จะอ่านไปก็รู้นะว่าสไตล์กู้ม่านคือเรื่องราวจะไปเรื่อยๆ แล้วก็ไม่ได้หวือหวาอะไร แต่พระเอกงานดีทุกเรื่อง 555+ แต่เอาจริงๆ นะ เราคิดว่า ถ้าหากคนเขียนจะเพิ่มการบรรยายความรู้สึก ขยี้อารมณ์ของเรื่องให้มากกว่านี้ มันคงจะดีงามสุดๆ เลยแหละ

และเพราะได้เป็นละครมาแล้ว ถึงเราจะยังไม่ได้ดู แต่เราก็รู้จักเรื่อง “My Sunshine” ก่อนจะรู้จักกู้ม่านอีกด้วยซ้ำ (รู้จักเรื่องนี้ก่อนรู้จักเรื่องเวยเวยด้วยค่ะ) ตอนนั้นเคยเปิดแวบๆ พอได้อ่านก็ร้องเฮ้ยยเลย ละครทำเหมือนมาก ฮ่าๆ ขนาดแอบดูแวบๆ ไปแค่บางฉาก เรายังจำได้เลยอ่ะ ตอนนี้อ่านจบแล้ว ได้เวลาไปดูละครต่อ ฮ่าๆ ข้อดีของการเป็นละครคือ ละครสามารถเก็บทุกจุดสำคัญในนิยายได้หมด และเพิ่มขยายในส่วนอื่นๆ เพื่อให้เรื่องราวสมบูรณ์แบบ และดำเนินไปด้วยความสนุกสนาน ซึ่งในจุดนี้ละครที่ทำจากนิยายของกู้ม่านเนี่ย ทำเหมือนในนิยายมากจริงๆ ค่ะ

อีกประเด็นที่อยากจะพูดคือ ทุกครั้งที่ได้อ่านงานของกู้ม่าน เราจะรู้สึกมีความสุขที่ได้อ่าน มันอารมณ์ฟีลกู้ดอ่ะเนอะ ขนาดเล่มนี้ที่บอกว่าดราม่า เรายังไม่รู้สึกว่ามันจะหนักหนาอะไร อ่านไปด้วยความสุขมากกว่า ฮ่าๆ ตัวละครที่เหมือนจะร้าย ก็แทบจะไม่ค่อยมีบทบาทอะไรในเล่มเลย โอ๊ยย บอกความรู้สึกไม่ถูก ฮ่าๆ ก็คือจริงๆ เราว่าพล็อตเรื่องดีค่ะ การเล่าเรื่องก็ดี แต่ก็มีข้อเสียคือ ส่วนใหญ่ยังขยี้อารมณ์ของเรื่องได้ไม่สุดค่ะ คือถูกพูดถึงแต่ก็อาจจะเอ่ยแบบเล็กๆ น้อยๆ แล้วก็ข้ามมันไป เราว่าถ้าขยี้อารมณ์ความรู้สึกรักมากๆ เจ็บปวดมากๆ อะไรพวกนี้เข้าอีกนิดนะ โอ๊ยยย อารมณ์คงจะทำเอาต่อมน้ำตาแตกแน่ๆ ค่ะ

แต่ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันนะคะ 555+ อ่านมาสองเรื่องแล้ว (จริงๆ ต้องบอกว่า 3 สิ ฮ่าๆ เราอ่านเวยเวยภาษาจีนไปแล้ว แต่เดี๋ยวรออ่านของไทยอีกที) เรื่องซานซานและ My Sunshine ไม่รู้ใส่ยาอะไรกับเรา ฮ่าๆๆ ตอนแรกก็คิดว่าจะอ่านแบบไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็คงจบ แต่พอได้เปิดอ่านแล้ว ไอ้ความเรื่อยๆ นี่แหละค่ะ มันทำให้เราหยุดอ่านไม่ได้อ่ะ เราก็งงตัวเองเหมือนกัน คือหยุดไม่ได้จริงๆ ค่ะ

ตอนซานซานคืออ่านตอนค่ำจนถึงตี 2 ทุกคนนอนกันแล้ว เราก็ต้องเข้านอน แต่พอนอนก็ดันฝันถึงตอนจบของซานซาน ฝันจนต้องรีบตื่นแต่เช้ามาอ่านต่อให้จบ ฮ่าๆ ส่วน My Sunshine เนี่ย เพิ่งอ่านเมื่อวานเองนะ กลายเป็นเกมก็ไม่เล่น อะไรก็ไม่สนใจ นิยายเริ่มอ่านที่อ่านค้างไว้มีอยู่ 3 เรื่องได้มั้ง ก็โดนเรื่อง My Sunshine มาแรงแซงโค้งเบียดทุกเรื่องลงไปเลย ฮ่าๆๆๆ

นี่อาจจะเป็นเสน่ห์การเขียนของกู้ม่านก็ได้ ที่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ถึงทำให้อ่านแล้วไม่สามารถวางได้จริงๆ หรือถึงวาง ก็ต้องรีบต่อให้จบ ฮ่าๆๆๆ ถึงแม้เราจะขัดแย้งในใจว่า ทำไมคนเขียนไม่ขยี้อารมณ์ตัวละครให้มากกว่านี้ก็ตาม แต่พอคิดภาพละครตาม มันก็อ่านแล้วมีความสุขดีค่ะ เพราะละครเอาไปต่อยอดได้ดีงามจริงๆ ตามดูละครต่อแน่นอนค่ะ

นอกเรื่องไปไกลมาก 555+ วกกลับมาที่ My Sunshine นะคะ เราว่าเรื่องนี้สนุกกว่าซานซานค่ะ ความรู้สึกของพระเอกชัดเจนกว่าในเรื่องซานซานเยอะค่ะ หลายๆ อย่างที่พระเอกกระทำก็มีเหตุผลของเขา อ่านไปคือสงสารทั้งพระนางจริงๆ แต่เวลาก็ได้พิสูจน์แล้วว่า ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ก็ไม่เคยลืมกันจริงๆ

ทั้งๆ ที่รู้นะว่านิยายสไตล์กู้ม่าน จะไม่มีฉากที่พระเอกตามมาเจอนางเอก แล้วจู่ๆ ก็โผล่มาง้อ 555+ แต่ตอนอ่านก็ยังจะเฝ้ารอที่จะเจอฉากเหล่านั้น แล้วไงล่ะ ก็แห้วสิคะคุณ ฮ่าๆๆๆ อย่างตอนนางเอกได้หยุดยาว แล้วกลับเมือง Y ที่เป็นบ้านเกิดของนาง เราก็มโนไว้ไงว่า จะต้องได้เจอพระเอกแน่ๆ แต่ความเป็นจริงก็นะ 555+

นางเอกนี่ไม่รู้ทำบุญมาด้วยอะไร 555+ คือถึงจะรักแค่พระเอกคนเดียว แต่นางนี่โชคดี (อาจจะปนโชคร้ายบ้าง) ได้สามีงานดีสองคนเชียวนะ ฮ่าๆ แบ่งๆ เรามาทางนี้สักคนก็ได้นะ เราไม่ว่ากัน ฮ่าๆๆๆ

อ่านไปด้วยความรู้สึกมีความสุขดีค่ะ และคิดว่าเดี๋ยวจะหยิบภาษาจีนมาอ่านคู่ภาษาไทยไปอีกรอบ 555+ พอดีซื้อฉบับภาษาจีน (4 เล่ม 350 บาท) มารอก่อนที่จะได้ฉบับภาษาไทยมา ^^

[สปอยล์]

โม่เซิงจากไปอเมริกา ก็เพราะว่าอี่เหมย คนที่เป็นเพื่อนสนิทเธอ มาบอกว่าไม่ใช่เป็นน้องสาวของอี่เชิน และรักอี่เชินมาก โม่เซิงไปถามอี่เชิน ก็โดนเขาไล่ให้ไปไกลๆ มันคือช่วงประจวบเหมาะที่พ่อของโม่เซิงได้มาคุยกับเขานั่นเอง และพ่อของโม่เซิงเป็นนายกเทศมนตรี ส่วนอี่เชินนั้น พ่อแม่ตายไปหมดแล้ว และได้พ่อแม่ของอี่เหมยรับไปเลี้ยงดู

จริงๆ มันมีปมของบ้านพระเอกกับบ้านนางเอก เพราะพ่อของอี่เชินลงทุนสร้างตึกไว้ แต่ทำได้ครึ่งทาง เจอนโยบายของพ่อโม่เซิงเข้า เลยทำให้ใช้หนี้ไม่ทัน หนี้ท่วมหัว พอกำลังจะหนีก็ตกตึกตาย แล้วแม่ของอี่เชินก็ตรอมใจตายตามไป

ส่วนพ่อโม่เซิงนั้น โดนจับเข้าคุกข้อหาโกงเงิน สุดท้ายก็ฆ่าตัวตายในคุก แม่ของโม่เซิงก็ไม่ได้ติดต่อกับโม่เซิงเลย ใช้ชีวิตชิลๆ ที่เมือง Y ไป โม่เซิงนั้นพอโดนอี่เหมยบอกเรื่องนั้น แล้วไปหาอี่เชินกลับโดนไล่ไปไกลๆ ด้วยความรู้สึกเหล่านี้ บวกกับพ่อบอกว่าให้ไปอเมริกา เธอเลยจากไปโดยไม่มีคำร่ำลาใดๆ

หลังจากโม่เซิงจากไป อี่เชินก็กลายเป็นคนติดบุหรี่และติดเหล้า กว่าจะเป็นผู้เป็นคนได้ ก็เพราะเพื่อนๆ รอบข้างคอยดูแล สุดท้ายเขาก็กลายเป็นทนายชื่อดังที่ว่าความทีได้เงินมหาศาล กลายเป็นหนุ่มโสดที่ทุกคนอยากอยู่เคียงข้าง แต่เขาก็ไม่เคยสนใจใครเลย

พอมาเจอกับโม่เซิงอีกครั้ง ก็ทำเฉยเมยเหมือนเกลียดกัน โม่เซิงไปซูเปอร์ที่เคยเจอกับอี่เชิน รปภ.เก็บกระเป๋าตังค์ได้ ก็เอาให้เธอ สรุปว่าเป็นกระเป๋าตังค์ของอี่เชินที่มีรูปเธอสมัย 7 ปีก่อน โดยด้านหลังเขียนว่า “My Sunshine” พอเอากระเป๋าตังค์ไปคืน อี่เชินก็หาเหตุพบเจอกับโม่เซิงบ่อยๆ ก่อนจะหายหน้าไปเพราะโม่เซิงบอกว่าเคยแต่งงานแล้ว

พอเขาป่วย โม่เซิงก็ไปหา แต่สุดท้ายก็หนีไป แต่แล้ววันหนึ่งเมื่อได้เจอกัน โม่เซิงก็บอกเขาว่าเธอแต่งแล้ว แต่ก็หย่าแล้วนะ ไม่กี่วันต่อมา เขาก็พาเธอไปจดทะเบียนสมรส ไปจดแบบหน้าหงิกๆ นั้นแหละ 555+ จนคนรอบข้างสงสัยว่ารักกันจริงเหรอฟระ เขาเองก็บอกว่า เธอจะหนีไปไหนไม่ได้แล้วนะ ตอนนี้แต่งงานกันเอามาทรมานใจกันทั้งสองฝ่าย กร๊ากๆ

แรกเริ่มเดิมทีโม่เซิงย้ายมาอยู่บ้านเขา ความสัมพันธ์ยังไม่ดีขึ้น อยู่กันแบบห่างเหิน แถมเขาก็ไปทำงานที่อื่นด้วย แต่พอกลับมาก็เหมือนค่อยๆ พัฒนาจนดีขึ้น แล้วก็ห่วงใยเอาใจใส่กัน อี่เชินพาโม่เซิงไปงานครบรอบ 100 ปีของมหาลัยที่เคยเรียน ที่นั่นอิ้งฮุย สามีเก่าของโม่เซิงมาบรรยาย อิ้งฮุยเองก็เคยมีรักเก่าที่มหาลัย แต่โดนทิ้งไปในปีสุดท้ายที่เรียนจบ

มีคนรู้จักโม่เซิงในนามคุณนายอิ้ง วิ่งมาหาแล้วทักทายเสียงดัง โม่เซิงได้แต่บอกว่าผิดคนแล้ว อิ้งฮุยก็มาช่วยยืนยันอีกที แล้วต่อมาอิ้งฮุยก็นัดเจอกับอี่เชินเพื่อคุยกันเรื่องโม่เซิง เขาก็เล่าเรื่องในอดีตให้ฟัง

จริงๆ ตอนอิ้งฮุยจบมานั้น เขาไม่มีเงินพอใช้เลย แถมไปเรียนต่อที่อเมริกาด้วยความยากลำบาก วิจัยออกมาก็ขายไม่ได้สักที จนวันหนึ่งประกาศผ่านทางหนังสือพิมพ์ไป สุดท้ายมีคนส่งเงินมาให้ 500 ดอลลาร์ พร้อมจดหมายสั้นๆ ซึ่งเป็นแรงใจสำคัญที่ทำให้งานวิจัยเขาสำเร็จ และทำให้ร่ำรวยขึ้นมาทันที เขาเลยซาบซึ้งกับผู้มีพระคุณคนนี้

หลายปีต่อมาก็มีจดหมายขอทวงเงิน 500 นั้นคือ ฮ่าๆๆ และลงชื่อจ้าวโม่เซิง สุดท้ายโม่เซิงเจอปัญหาตอนอยู่อเมริกาคือ เพื่อนบ้านฟันสามี โดนจับเข้าคุก สามีทำร้ายลูก เธอเลยอยากปกป้องลูกของเพื่อนบ้าน อิ้งฮุยปรึกษาทนายแล้ว ก็พบว่ามีทางเดียวคือแต่งงานกันในนาม ก็เลยตกลงตามนี้กันไป สุดท้ายเพื่อนบ้านก็ออกจากคุก รับลูกกลับเมืองจีนไป

ในช่วงที่จดทะเบียนกันนั้น อิ้งฮุยเคยเกือบจะปล้ำโม่เซิงสำเร็จ อาจจะเพราะอยู่กันไปก็ตกหลุมรักโม่เซิง ซึ่งในจุดนี้ในเล่มพูดอย่างกับว่าสำเร็จ แต่ก็มีจุดที่บอกว่าไม่สำเร็จนะจ๊ะ 555+ งงเลยสิเรา

จริงๆ แล้วอี่เชินรักโม่เซิงมากๆๆๆๆ แต่ไม่แสดงออกเท่าไรไง ออกแนวทำหน้านิ่ง ฮ่าๆๆ แต่ขาดโม่เซิงไม่ได้จริงๆ ต่อให้เธอจากไปก็พร้อมรอ ขนาดอี่เหมยที่ตกหลุมรักเขามานาน คิดว่าคนไม่ได้เรื่องอย่างโม่เซิงจากไป เขาคงแลเธอ แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น อี่เชินรักโม่เซิงมากเกินไปจริงๆ จนเคยบอกว่า เมื่อคนผู้นั้นปรากฎตัวขึ้นมา ใครอื่นก็ไม่สำคัญอีกไรงี้

ขนาดเรื่องพ่อแม่ของเขาและเธอที่น่าจะเป็นปัญหาล้างแค้นกันได้ จนแม่ของโม่เซิงต้องตามมาคุยด้วยนั้น เขายังบอกว่าห้ามบอกโม่เซิง คิดดูสิว่ารักขนาดไหน ไม่อยากให้โม่เซิงรู้ ปกป้องสุดๆ อ่ะ

ขำหนักมากก็คือตอนที่อี่เชินจะบอกรักโดยบอกผ่านหนังสือที่ให้โม่เซิงไฮไลท์ นางกลับไม่รู้เรื่อง และไม่ได้รับรู้เลยว่าเขาทำอะไร โอ๊ยยย ฮาหนักมากจริงๆ นะ

ส่วนอีกฉากที่ขำจริงๆ ก็คือตอนตั้งชื่อลูก บอกว่านั้นชื่อเหอปี้เซิง (เกิดมาทำไม 555+) โอ๊ยยย ใจร้ายมากกกกกกกกกกก

และเหตุผลที่ไม่ยอมมีลูกสักที ไม่ใช่ปมเรื่องพ่อแม่ตัวเองที่ตายไปนะ แต่เพราะว่าจะได้มีเวลาอยู่กับโม่เซิงมากๆๆๆๆๆ กันแค่สองคนงี้ ฮ่าๆๆๆ เป็นเหตุผลที่แบบว่าไม่มีอะไรจริงๆ ฮ่าๆๆ

เสียดายว่าจบเรื่องไวไปหน่อย แต่ที่ดีก็คือมีตอนพิเศษมาให้ฟินกันนี่แหละ เล่าในมุมอี่เหมย แล้วก็มีตอนพิเศษช่วงหลังจากนั้น และตอนมีลูกแล้วไรงี้ ฮ่าๆ

Bingo: https://www.facebook.com/groups/762832473779860/permalink/1384295448300223/
GoodReads: https://www.goodreads.com/review/show/1884766034 https://www.facebook.com/iLeeJa/posts/10155019284952381:0

Start 12.49 น. Thu 16 Mar 2017
End 7.59 น. Fri 17 Mar 2017
Review Date 10.34 น. Fri 17 Mar 2017

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s